Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008

Οι θεωρητικοί της ιεράς εξέτασης

Συνεχίζοντας από το προηγούμενο άρθρο, σήμερα θα σας παρουσιάσω τις διδασκαλίες δυο επιφανών Πατέρων της Εκκλησίας πάνω στο θέμα των «αιρετικών». Αναφέρομαι στους Αγίους Ιερώνυμο και Αυγουστίνο, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του ορθόδοξου δόγματος πάνω στο θέμα αυτό, οπότε μπορούμε χωρίς δυσκολία να τους δώσουμε το χαρακτηρισμό των «θεωρητικών της ιεράς εξέτασης». Τον τέταρτο αιώνα που έζησαν η ιερά εξέταση βρισκόταν σε περίοδο μεγάλης ακμής, τόσο στη δυτική όσο και στην ανατολική αυτοκρατορία, στέλνοντας χιλιάδες ανθρώπους στο θάνατο, συνήθως με ιδιαίτερα βίαιες μεθόδους.


Ο Άγιος Ιερώνυμος γεννήθηκε το 347 στη Στριδώνα της Δαλματίας. Σπούδασε στη Ρώμη, όπου και βαπτίστηκε χριστιανός στα 17 του. Στη νεότητά του ήταν εραστής των απολαύσεων, κάτι για το οποίο μετάνιωσε αργότερα όταν έγινε ένθερμος οπαδός του ασκητικού τρόπου ζωής. Ήταν φανατικός διώκτης των «αιρετικών», εργαζόμενος σε όλη του τη ζωή προς αυτήν την κατεύθυνση, με πύρινα κηρύγματα, επιστολές σε άρχοντες και εκκλησιαστικούς ηγέτες, αλλά και βιβλία γεμάτα μίσος. Υποστήριζε με πάθος τη θανατική ποινή και ζητούσε να εφαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις που οι διαφωνούντες δεν αποκήρυσσαν την πίστη τους. Ας δούμε ένα μικρό απάνθισμα από τις θέσεις και διδαχές του μεγάλου αυτού «Πατέρα»:



Μπορούμε να ρωτήσουμε πώς γίνεται ο Θεός να είναι αγαθός, ο οποίος έδωσε τον νόμο και τους προφήτες, όταν βλέπει τη ζωή των διεφθαρμένων να ευδοκιμεί, και αυτοί να μην υφίστανται τίποτα απ' αυτόν, σύμφωνα με την τιμωρία που τους αρμόζει. Έχουν πραγματικά πολλαπλασιαστεί, όλοι αυτοί που έχουν αποχωριστεί, αυτοί που με λυσσαλέα σαγόνια γαβγίζουν κατά του δημιουργού των και οι οποίοι με υβριστική γλώσσα τον μέμφονται με βλάσφημους λόγους. Αυτοί έχουν αφθονήσει, αυτοί έχουν φυτρώσει, και έχουν επεκτείνει ρίζες. Έχουν γεννήσει γιους, και έχουν προσφέρει καρπούς. Τι καρπούς έχει προσφέρει ο Μαρκίων, με το να δημιουργήσει υιούς της απιστίας; Τι ο Βασιλίδης; Τι ο Βαλεντίνος; Όσον αφορά αυτούς, πραγματικά έχει προφητευτεί: «Έχουν γεννήσει γιους, και έφεραν καρπό. Βρίσκεσαι κοντά στο στόμα των, αλλά μακριά από την καρδιά τους». Επικαλούνται τον Ιησού αλλά δεν τον έχουν, και ούτε τον ομολογούν ως Χριστό. «Και συ, Κύριε, με έχεις γνωρίσει, και με έχεις δοκιμάσει ενώπιον σου. Αγίασε τους όταν έλθει η ημέρα της σφαγής των». Ιερεμίας 12, 1-3


Ερμηνεύοντας αυτό το «περίεργο» εδάφιο του Ιερεμία, ο Ιερώνυμος συνεχίζει με ακόμα πιο φανατικές και ακραίες απόψεις:


Κατά ποίον τρόπο θα όφειλα να ερμηνεύσω αυτό; Ονομάζει τα βασανιστήρια αυτών που βασανίζονται, αγιασμό. «Αγίασε τους,» λέγει, «όταν φθάσει η ημέρα της σφαγής των». Δηλαδή, με το να τους φονεύσεις, τους αγιάζεις (Id est, perhoc quod interficis eos, sanctifica eos). [Εργασίες του Ιερωνύμου, Τόμος 5, 818.]


Αυτή ήταν η κυρίαρχη θέση της Εκκλησίας για πολλούς αιώνες (αν όχι μέχρι σήμερα), θεωρώντας οτι σφάζοντας και κατακρεουργώντας τους αντιπάλους της, ουσιαστικά κάνεις κάτι θεάρεστο, τους αγιάζεις... Ένα ακόμα αξιοσημείωτο περιστατικό είναι το ακόλουθο. Όταν ο ιερέας Βιγιλάντιος απαγόρευσε την λατρεία των λειψάνων, ο Ιερώνυμος εξοργίστηκε τόσο πολύ, που σε επιστολή του απορεί γιατί ο τοπικός επίσκοπος δεν τον πέταξε αμέσως στην πυρά, για να σωθεί η πλανημένη του ψυχή φυσικά...


Μου λέγεις οτι ο Βιγιλάντιος (που το όνομά του σημαίνει επαγρυπνών, αλλά θα έπρεπε να ονομάζεται κοιμισμένος) άνοιξε πάλι τα βλάσφημα χείλη του και σκόρπισε μια πλημμύρα από σιχαμερό δηλητήριο πάνω στα λείψανα των ιερών μαρτύρων μας. Και ονομάζει εμάς, οι οποίοι τα τιμούμε, ειδωλολάτρες που λατρεύουν τα οστά των νεκρών. Άθλιο υποκείμενο! Που να σαρωθεί αμέσως από τη γη, δεν καταλαβαίνει οτι γίνεται ένα με τους Ιουδαίους και τους Σαμαρείτες που θεωρούν τα νεκρά σώματα ακάθαρτα, ακόμα και τα αγγεία που βρισκόταν στο ίδιο σπίτι με αυτά, ακολουθώντας το γράμμα του Νόμου που σκοτώνει, αντί του πνεύματος που δίνει ζωή; 2η προς Κορίνθιους 3, 6... Απορώ γιατί ο επίσκοπος, που στην επικράτειά του λέγεται οτι είναι πρεσβύτερος, ανέχεται τις παρανοϊκές διδασκαλίες του και δεν θρυμματίζει αυτό το άχρηστο αγγείο, παραδίδοντάς τον στην καταστροφή της σάρκας, που ίσως σώσει την ψυχή του. 1η προς Κορίνθιους 3, 3 [Επιστολή 109, προς Ριπάριο]


Προσέξτε: ίσως σώσει την ψυχή του. Γιατί μπορεί παρά τα βασανιστήρια και την πυρά (που έγιναν για το καλό του), ο βδελυρός αιρετικός να πάει πάλι στην κόλαση! Ο Ιερός Αυγουστίνος δεν ήταν καλύτερος. Γεννήθηκε το 354 στην Ταγάστη της Αφρικής και σπούδασε στην Καρχηδόνα. Αρχικά έγινε οπαδός του Μανιχαϊσμού, εγκαταλείποντας τον αργότερα για να προσηλυτιστεί στο Χριστιανισμό από το διαβόητο Αμβρόσιο Μεδιολάνων (δες προηγούμενο άρθρο). Αν και στα νιάτα του δίδασκε θρησκευτική ελευθερία, όταν μεγάλωσε «σοβάρεψε» και εναρμονίστηκε με την κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής, προσθέτοντας μάλιστα τη δική του πινελιά. Στο θέμα αυτό γράφει:


Υπάρχουν δύο δικά μου βιβλία, ο τίτλος των οποίων είναι, «Εναντίον του Κόμματος του Δονάτου». Στο πρώτο απ' αυτά τα βιβλία είπα ότι δεν συνηγορούσα υπέρ της βίαιας επαναφοράς των σχισματικών στην κοινωνία μας δια της δυνάμεως καμίας κοσμικής εξουσίας. Πράγματι, τότε δεν συνηγορούσα υπέρ της, διότι δεν είχα ακόμα ανακαλύψει δια της εμπειρίας, ούτε σε πόση κακότητα η ατιμωρησία θα τους ενεθάρρυνε, ούτε σε πόσο καλύτερες καταστάσεις η φιλοπονία της πειθαρχίας θα τους έφερνε. [Εξομολογήσεις, Βιβλίο 7, Κεφάλαιο 5]


Ας δούμε και μερικές θέσεις του Αγίου Πατέρα εναντίον των αιρέσεων, συγκεκριμένα των Δονατιστών, σε επιστολή του προς κάποιον αδελφό που έχει αμφιβολίες για την ορθότητα των πρακτικών τους (δηλαδή των απάνθρωπων βασανιστηρίων):


Αποκλειόμαστε από τη ξεκούραση λόγω των Δονατιστών, η καταπίεση και η διόρθωση των οποίων, από τις εξουσίες που ο Θεός όρισε, μου φαίνεται πως δεν είναι μάταιος κόπος... Κι όμως τα ίδια άτομα, δεσμευμένα από κάποιον απροσδιόριστο ηθικό κανόνα, δεν θα διανοούνταν να αλλάξουν προς το καλύτερο. Φοβούμενοι ελάχιστα, χωρίς κανένα κέρδος και μάταια, υπέφεραν σκληρά βασανιστήρια στα χέρια των ανθρώπων, όχι για χάρη του δικαίου, αλλά εξαιτίας της ισχυρογνωμοσύνης τους, και θα λάβουν αυστηρή τιμωρία στα χέρια του Θεού, Του οποίου τη διδασκαλία και τις πατρικές διορθώσεις αρνήθηκαν... Είσαι της γνώμης ότι κανείς δεν πρέπει να αναγκάζεται να ακολουθεί την ορθότητα και όμως διαβάζεις ότι ο κύριος του οίκου είπε στους δούλους του «οποιονδήποτε βρείτε, αναγκάστε τον να έλθει μέσα»... Αν το να δέχεσαι διωγμούς ήταν πάντοτε θεάρεστο, τότε το «Μακάριοι όσοι διώκονται» δεν θα ακολουθούταν από το «για χάρη της δικαιοσύνης». Επίσης, αν το να εξαπολύσεις διωγμό ήταν σε όλες τις περιπτώσεις κατακριτέο, δεν θα ήταν γραμμένο στα ιερά βιβλία μας «Αυτόν που διαφθείρει το γείτονά του, αυτόν εγώ θα καταδιώξω». Άρα, σε κάποιες περιπτώσεις, και ο διωκόμενος έχει άδικο και ο διώκτης δίκιο. [Επιστολή 93, προς Βινσέντιο]


Με μια σταχυολόγηση λοιπόν ορισμένων βιβλικών κειμένων, οι διώκτες γίνονται καλοί και το μαύρο άσπρο... Αφήνοντας το καλύτερο για το τέλος, σας παρουσιάζω μερικές «εκ των έσω» λεπτομέρειες της περίφημης ιεράς εξέτασης. Σε γράμμα προς το φίλο του Μαρκελλίνο, ο θεωρητικός των βασανιστηρίων γράφει τα ακόλουθα:


Πραγματοποίησε, Χριστιανέ δικαστή, το καθήκον ενός φιλόστοργου πατέρα. Ας μετριαστεί η αγανάκτησή σου εναντίον των εγκλημάτων τους από ανθρωπιστικές σκέψεις. Μην εξωθείσαι από την θηριωδία των αμαρτωλών πράξεών τους, για να ικανοποιήσεις το πάθος της εκδίκησης, αλλά μάλλον να συγκινείσαι από τα τραύματα που αυτές οι πράξεις έχουν επιφέρει στις ίδιες τις ψυχές τους, και να εξασκείς την επιθυμία να τους θεραπεύσεις. Μην χάσεις τώρα αυτή την πατρική φροντίδα, την οποία διατήρησες όταν ασκούσες την ανάκριση, που όταν την έκανες αποσπούσε μαρτυρίες τέτοιων φρικιαστικών εγκλημάτων, χωρίς να τους ξαπλώνεις στο στρεβλωτήριο, χωρίς να αυλακώνεις τις σάρκες τους με τα σιδερένια νύχια, χωρίς να τους προκαλείς εγκαύματα με φωτιές, αλλά απλά με το να τους δέρνεις με ραβδιά, μια μέθοδος σωφρονισμού που χρησιμοποιείται από διευθυντές σχολίων και από τους ίδιους τους γονείς όταν συμμορφώνουν τα παιδιά και συχνά επίσης από επισκόπους, στις καταδικαστικές αποφάσεις που εκδίδουν. Είναι γενικώς αναγκαίο να χρησιμοποιείς περισσότερη σκληρότητα όταν κάνεις ανάκριση (εξέταση), έτσι ώστε όταν το έγκλημα έλθει στο φως, να υπάρχει χώρος για να επιδεικνύεις επιείκεια. [Επιστολή 133, προς Μαρκελλίνο]


Δεν είναι πάντα αναγκαία το στρεβλωτήριο, τα σιδερένια νύχια και οι φωτιές! Η δουλειά γίνεται και μόνο με γκλόμπς... εεε ραβδιά ήθελα να πω! Ευτυχώς που υπήρχαν και τέτοιοι μεγάλοι «ανθρωπιστές» στο πλήρωμα της χριστιανικής Εκκλησίας, της θρησκείας που αποκηρύσσει (όποτε τη συμφέρει) κάθε μορφή βίας... Αξίζει να σημειωθεί οτι αμφότεροι έχουν ανακηρυχθεί Άγιοι από την ορθόδοξη Εκκλησία και εορτάζονται ταυτόχρονα στις 15 Ιουνίου (βοήθειά μας)!


Δείτε και:

19 σχόλια:

navarino-s είπε...

Καταπληκτικό και άκρως διαφωτιστικό κείμενο! νιώθω τον εαυτό μου τυχερό που έχω βρει το blog σου. μας δίνεις μια πληροφόρηση από ντοκουμέντα, πολύ χρήσιμη για την πνευματική μας εγρήγορση πάνω σε τέτοια θέματα. γιατί ξέρεις με το χρόνο σιγά-σιγά γίνονται έτσι φλου και αφηρημένα αυτά τα πράγματα. προσπερνάμε αδιάφορα την ιερά εξέταση και λέμε εντάξει μωρέ και δεν βλέπουμε ότι ο άνθιμος είναι μια από τα ίδια ή ο γιανναράς αν είχε εξουσία και με βούταγε εμένα που είμαι το σύριζα θα με έκοβε φέτες, παρ' όλο που ο άνθρωπος για ένα διάστημα προσέφερε σπουδαία υπηρεσία ξεσκεπάζοντας το σκοταδισμό της "Ζωής" με το βιβλίο του "καταφύγιο ιδεών". μου έκανε πάντως εντύπωση αυτό που παραθέτεις για τον Ιερώνυμο ότι ενώ βουτήχτηκε στην αρχή στις απολαύσεις μετά έγινε στυγνός και ανελέητος και αυτό νομίζω πρέπει να έχει συμβεί πολλές φορές με τους λειτουργούς της εκκλησίας. εσύ θα ξέρεις καλύτερα.
Να 'σαι καλέ ρε Ανορθόδοξε και με το καλό ο καινούργιος χρόνος.

Άθεος είπε...

Θέλω να αναρτήσω κάτι για τα βασανιστήρια αλλά θα προκαλέσω εμετούς! Κάποια στιγμή θα το κάνω, αν και θα ήθελα να εκδοθεί πρώτα το βιβλίο μου! Να ένα απόσπασμα από τον πρόλογο του ανάλογου κεφαλαίου για την Ιερή Εξέταση:
«Ο Ιννοκέντιος Δ΄ (1243-1254) με παπική βούλα συγκρότησε επιτροπές από δωδεκαμελή πρόσωπα της απολύτου εμπιστοσύνης που αμείβονταν απ’ το δημόσιο και είχαν αποστολή να φέρνουν τους αιρετικούς μπροστά στον ιεροεξεταστή. Ο τελευταίος, με τη βοήθεια δήμιων, εκβίαζε, απειλούσε και βασάνιζε μέχρι να αποσπάσει τις απολογίες συντάσσοντας την καταδικαστική απόφαση που εκτελούσε το κράτος! Οι ποινές ήταν στυγνές και απάνθρωπες. Φυλάκιση, δήμευση της περιουσίας, βασανισμός και θάνατος στη πυρά. Για την κατηγορία αρκούσε μονάχα και ένας μάρτυρας, ο οποίος παρέμεινε μυστικός και αμειβόταν από το κράτος, ενώ αντίθετα, ο κατηγορούμενος δικαζόταν χωρίς την παρουσία συνηγόρου που συχνά τις ομολογίες του αποσπούσαν με φρικτούς βασανισμούς μπροστά στον ιεροεξεταστή».

Η φαντασία σας όμως δεν μπορεί να σας δείξει τη συνέχεια, γιατί θα έπρεπε να είστε άτομα με διαταραγμένο ψυχικό κόσμο, σαδιστές και παρανοϊκοί!

ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ είπε...

Περνώ βιαστικά, μόνο για να σου ευχηθώ κι εγώ καλέ μου από καρδιάς τα καλύτερα! Υγεία κι Αγάπη για σένα & όλους τους αγαπημένους σου, Χρόνια Καλά & Πολλά!
Φιλιά

*Boλταίρος: "Δε συμφωνώ ούτε με μία λέξη από όσα λες, αλλά θα υπερασπιστώ ακόμη & με το αίμα μου αν χρειαστεί, το δικαίωμά σου ελεύθερα να λες όσα πιστεύεις!"...
Ο καθένας μπορεί να έχει τις απόψεις του (θα πω μόνον εγώ)!

Ανορθόδοξος είπε...

Φίλε navarino-s
Σ' ευχαριστώ για τις φιλοφρονήσεις! Το Γιανναρά μόνο τι μου τον θύμησες μέρες που είναι, από μακάκες είμαστε full!
Τις θερμότρες ευχές μου!

Φίλε Άθεε
Θα σου σύστηνα να συμπεριλάβεις στη συσκευασία του νέου βιβλίου σου και μερικά primperan (αντιεμετικά), για καλό και για κακό...

Φίλη Ηλιαχτίδα
Χρόνια πολλά και πάντα με υγεία! Σ' ευχαριστώ που πέρασες, έστω και βιαστικά!

Newton είπε...

Για μένα χειρότεροι από αυτούς που έκαναν όλα αυτά τα έκτροπα στο όνομα κάποιας θρησκείας, είναι η ίδια η θρησκεία που τους αγιοποιεί και τα πρόβατα που τους ακολουθούν.

Ανώνυμος είπε...

Eπίσης,

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 5:3 - 5
ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ συναχθέντων ὑμῶν καὶ τοῦ ἐμοῦ πνεύματος σὺν τῇ δυνάμει τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ, παραδοῦναι τὸν τοιοῦτον τῷ Σατανᾷ εἰς ὄλεθρον τῆς σαρκός ἵνα τὸ πνεῦμα σωθῇ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ κυρίου Ἰησοῦ.

Tyler Durden είπε...

η αγιοποίηση αυτων των τεράτων είναι η αντίστοιχη ατιμωρησια και τα μεμονωμένα περιστατικά των σημερινών.

Η ίδια η εξουσία με θεσμούς που επιτρέπουν την εκδήλωση των πιο απάνθρωπων συμπεριφορών είναι η βασική υπέυθυνη. Διεστραμμένοι πάντα θα υπάρχουν, αν υπάρχουν όμως και θεσμοί μέσα στους οποίους αυτή η συμπεριφορά αφήνεται να εκδηλωθεί, όχι μόνο ατιμώρητα, αλλά να επικροτείται ή επιβραβεύεται κιόλας, τότε δεν είναι μόνο θέμα θρησκείας και πιστεύω αλλά ευρύτερα πολιτικό

Ανορθόδοξος είπε...

Φίλε Νεύτωνα
Αν σκάψει κάποιος προσεκτικά στα κιτάπια της ιστορίας, θα ανακαλύψει οτι το πλήρωμα των «αγίων» της Εκκλησίας αποτελείται από δολοφόνους, μισαλόδοξους, φανατικούς, αλλά και ανύπαρκτους, ολότελα φανταστικούς ανθρώπους...

Φίλε Ανώνυμε
Σ' ευχαριστώ για το σχετικό εδάφιο. Μου φαίνεται οτι σύντομα πρέπει να κάνω ένα ακόμα αφιέρωμα στον «ισαπόστολο» Πάυλο!

Φίλε Tyler
Έχεις απόλυτο δίκιο. Ένα σύστημα που επιβραβεύει οποιαδήποτε διεστραμμένη συμπεριφορά, αρκεί να γίνεται προς όφελός του, είναι εκ βάθρων σάπιο και επικίνδυνο...

SPY είπε...

Κεντάτε κ. Ανορθόδοξε..

ΥΓ.
Και πλέκετε συνάμα.

Ανορθόδοξος είπε...

Φίλε SPY
Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Κι εσύ κεντάς στον τομέα του ξεσκεπάσματος των ακροδεξιών ψευτο-δημοκρατών! Έκαστος στο είδος του...

rose είπε...

Η ψυχιατρική έχει ήδη κατασταλάξει για τα πιο πάνω

:-)

Κώστας είπε...

Καλή αλλαγή σού εύχομαι, φίλε Ανορθόδοξε
και μια χρονιά με κάθε καλό!

Ανορθόδοξος είπε...

Φίλη rose
Που 'σαι συ; Σε χάσαμε!

Φίλε Κώστα
Χαίρομαι που πέρασες, να σαι καλά.

Και στους δυο
Καλή χρονιά και χρόνια πολλά!

Μιχάλης Ρ. είπε...

Ο ιστορικός Ντέιβιντ Φρίντμαν στην μελέτη του «Α Mind of Its Own: Α Cultural History of the Penis» λέει ότι ο Άγιος Αυγουστίνος συνέδεσε την εκδίωξη του ανθρώπου από τον Παράδεισο με την «ανυπακοή» που έδειξε ένας μυς του ανθρώπινου σώματος πού λέγεται πέος. Στην αρχή ο Αδάμ μπορούσε να ελέγξει το πέος του «με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο κανείς ελέγχει τα πόδια του όταν περπατάει». Όμως όταν αυτός ο μυς άρχισε να κάνει του κεφαλιού του, η κατάσταση άλλαξε ριζικά - και το πέος έγινε μια «δαιμονισμένη βέργα».. Έτσι μετά την «πτώση» των πρωτοπλάστων το πέος αποτελεί για τον χριστιανισμό τον αγωγό μέσω του οποίου διαχέεται το προπατορικό αμάρτημα.. Όλα τα πέη κάνουν του ..κεφαλιού τους γιαυτό και είναι δαιμονισμένα.. Μόνο του Ιησού ξεφεύγει από τον κανόνα. Το γεγονός ότι ήταν αναμάρτητος, παρ’ όλο που είχε πέος, ήταν μια απτή απόδειξη ότι ο άνθρωπος μπορούσε να αντισταθεί στις σαρκικές επιθυμίες και να ζήσει μια ζωή αγνότητας, όπως δηλαδή την ήθελε η εκκλησία..
Η στέρηση και οι απάνθρωπες απόψεις της ζωής που «βαπτίσθηκαν» λόγος και θεία έμπνευση, δημιούργησαν επί αιώνες στρατό σφαγέων και μισάνθρωπων που έπνιξαν την ανθρωπότητα στο αίμα. Όλοι αυτοί οι «άγιοι» αποτελούν κλασικές περιπτώσεις ψυχοπαθούς προσωπικότητας, κοινός για τα σίδερα.

Ανορθόδοξος είπε...

Φίλε Μιχάλη
Έχεις δίκιο, την έχω ξανακούσει την ιστορία! Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο πως η διαστροφή μετατρέπεται σε αρετή και το απευκταίο σε επιθυμητό...

Όπως λέμε οτι η αλεπού με την κομμένη ουρά έβγαλε τη φήμη οτι οι κομμένες ουρές είναι τις μόδας και ζήτησε από όλα τα ζώα να τη μιμηθούν!

Ανώνυμος είπε...

Ο ξάδελφος του θείου μου είναι θεολόγος και φανατικά προσκολλημένος σε αυτές τις θεωρίες,είναι 38,5 ετών, χωρίς δουλειά και δεν έχει πάει ποτέ του με γυναίκα...Πιστεύω ότι αυτή είναι η απώτερη κατάληξη των ανθρώπων που ενστερνίζονται τέτοια πρότυπα ζωής...

Ανορθόδοξος είπε...

Φίλε ανώνυμε
Λυπάμαι περισσότερο για το θείο σου, παρά οργίζομαι. Τέτοιοι άνθρωποι έχουν πέσει θύματα σε μεγάλο βαθμό, ενώ το μόνο που κέρδισαν είναι η ψευδαίσθηση της «αρετής», πληρώνοντας όμως ανεκτίμητο τίμημα. Έχουν θυσιάσει την ουσία της ζωής...

Ανώνυμος είπε...

Πιστεύω ότι άμα δεν είχε εμφανιστεί ο Παύλος με τις επιστολές του και ο Χριστιανισμός περιοριζόταν μόνο στις διδαχές του Ιησού δεν θα εμφανιζόταν τώρα ως τόσο αντιερωτική θρησκεία.Από την άλλη μεριά γιατί ο Θεός διάλεξε ως όργανό του στα έθνη έναν άνθρωπο με τέτοιες διεστραμμένες απόψεις για τον έρωτα;

Ανορθόδοξος είπε...

Φίλε ανώνυμε
Συμφωνώ με το οτι χωρίς τον Παύλο ο Χριστιανισμός θα είχε πολύ διαφορετική εξέλιψη. Από την άλλη, νομίζω οτι δεν επέλεξε ο Θεός τον Παύλο για προφήτη του, αλλά πως ο Παύλος ανέλαβε από μόνος του το ρόλο του σωτήρα της ανθρωπότητας...