Δούλοι στη γαλέρα των τραπεζών

Έχω συχνά υποστηρίξει μέσα από τα άρθρα μου ότι σημερινή συγκυρία αποτελεί συστημική κρίση του καπιταλισμού, καθώς έχει τις ρίζες της σε μια δομική ανωμαλία του σύγχρονου χρηματοοικονομικού συστήματος. Δυστυχώς, ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας έχει επηρεαστεί από την προπαγάνδα των ισχυρών και κυνηγά φαντάσματα αναζητώντας υπεύθυνους για την κρίση, παραβλέποντας τον ουσιαστικότερο υπαίτιο: τις τράπεζες. Στο σημερινό κείμενο θα προσπαθήσω να παρουσιάσω όσο το δυνατόν αντικειμενικότερα την κατάσταση, με απλά λόγια και χειροπιαστά στοιχεία. Για λόγους ευκολίας χωρίζω το άρθρο στη μέση, απαντώντας σε δυο δημοφιλείς μύθους που διαδίδουν μεθοδικά τα παπαγαλάκια της οικονομικής ελίτ.

Κρίση, απελπισία και αυτοκτονία

Η οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση των τελευταίων ετών μας έφερε αντιμέτωπους με καταστάσεις που δεν είχαμε καν φανταστεί στο παρελθόν. Ηλικιωμένες κυρίες να αγοράζουν με πίστωση από τη λαϊκή, πελάτες σε αρτοποιεία να ζητούν «μισό ψωμί» (ένα ψωμί των 300gr κομμένο στη μέση με μαχαίρι), άλλοτε ευκατάστατοι συμπολίτες μας να χάνουν καταστήματα και σπίτια λόγω χρεών, χιλιάδες άνθρωποι να μένουν κυριολεκτικά στο δρόμο, χωρίς κανένα εισόδημα, χωρίς καμία βοήθεια από κανέναν. Η περισσότερο ανησυχητική όμως συνέπεια της κρίσης είναι η αλματώδης αύξηση των αυτοκτονιών, μιας πρακτικής που γενικά θεωρούταν σπάνια στην Ελλάδα. Θα ξεκινήσω το άρθρο μου πάνω στο κοινωνικό πλέον φαινόμενο των αυτοκτονιών, αναφερόμενος σε ένα περιστατικό που συνέβη χθες, την Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη.

Ανταπόκριση από τη χθεσινή πορεία στη Δ.Ε.Θ.

Με το παρόν άρθρο θα σας περιγράψω τα γεγονότα της χθεσινής κινητοποίησης στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, όπως τα είδα, τα άκουσα και τα έζησα εγώ, πέρα από κάθε «αντικειμενική» δημοσιογραφία, που υποτίθεται πως κάνουν τα σοβαρά κανάλια και έντυπα (MEGA, ΣΚΑΪ, Βήμα, Καθημερινή, κλπ).

Για τους φοιτητές... (Μέρος 2ο)

Συνεχίζω σήμερα το προηγούμενο (ελλιπές) άρθρο μου για την παιδεία και το νέο νόμο για πανεπιστήμια - ΤΕΙ, με αφορμή ένα σχόλιο του φίλου Saq. H απάντηση που του έδωσα ήταν τόσο μεγάλη, που αποφάσισα να τη δημοσιεύσω αυτούσια ως νέο άρθρο, καθώς αντιπροσωπεύει την προσωπική μου άποψη για τους βασικούς άξονες του νόμου Διαμαντοπούλου. Με λίγες τροποποιήσεις λοιπόν, αναδημοσιεύω την απάντησή μου στο Saq, ελπίζοντας οτι θα τη διαβάσουν περισσότεροι:

Για τους φοιτητές...

Σύλληψη στη Θεσσαλονίκη για αφισοκόλληση!

Προσπερνώ για την ώρα το θέμα των βιβλιοπαρουσιάσεων που είχα ξεκινήσει με το προηγούμενο άρθρο, για να αναφερθώ σε ένα κάτι που έμαθα και νομίζω πως αξίζει να διαδοθεί. Πληροφορηθήκαμε χθες στην πλατεία του Λευκού Πύργου οτι δύο νεαροί αφισοκολλητές του περιοδικού Άρδην συνελήφθησαν την Κυριακή το βράδυ από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ, την ώρα που κολλούσαν αυτήν την αφίσα:

Βιβλιοπαρουσίαση: Κάιν του Ζ. Σαραμάγκου

Μια και οι περισσότεροι βρίσκεστε στις παραλίες (ή το μυαλό σας είναι μονίμως εκεί), αποφάσισα να μη σας κουράσω με κάποιο άρθρο σοβαρής κοινωνικοπολιτικής ανάλυσης. Θα σας παρουσιάσω δυο βιβλία που διάβασα τον τελευταίο καιρό, τα οποία αποτελούν τροφή για σκέψη και προβληματισμό, ενώ την ίδια στιγμή είναι ευχάριστα και ευανάγνωστα. Μπορείτε να τα διαβάσετε στο νησί, την βουνοπλαγιά, αλλά και στην πόλη, όπου οι υψηλές θερμοκρασίες δεν επιτρέπουν την κοπιώδη νοητική ενασχόληση...

Αυτοί μιλάνε για κέρδη και ζημιές...

...εμείς μιλάμε γι' ανθρώπινες ζωές!»

Θα ξεκινήσω το σημερινό άρθρο με το συγκεκριμένο σύνθημα, θέλοντας να ασκήσω κριτική σε όλους αυτούς τους επαγγελματίες προπαγανδιστές, δημοσιογράφους και οικονομολόγους, που πασχίζουν με κάθε μέσο να μας πείσουν ότι η συνταγή του μνημονίου (και μάλιστα η νεότερη έκδοσή του με τη μορφή του μεσοπρόθεσμου) είναι η μόνη λύση για τη χώρα.

28 και 29 Ιούνη 2011, Σύνταγμα (Updated)

Ζητώ συγγνώμη από τους αναγνώστες του ιστολογίου για την απουσία μου, αλλά τον τελευταίο καιρό αποφάσισα να αφήσω την καρέκλα και το πληκτρολόγιο, για να υποστηρίξω έμπρακτα το κίνημα των αγανακτισμένων, που κατά τη γνώμη μου αποτελεί τη μεγαλύτερη ελπίδα να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Παρακάτω θα βρείτε δύο εξαιρετικά βιντεάκια για το μαγικό 48ωρο ενάντια στην ψήφιση του προδοτικού μεσοπρόθεσμου, το πρώτο από το real-democracy.gr, το δεύτερο από τους αγανακτισμένους του Λευκού Πύργου. Πιστεύω πως ζούμε μια σύγχρονη εξέγερση του Πολυτεχνείου, απέναντι σε μια «σύγχρονη» χούντα, το τέλος της οποίας είναι ήδη προδιαγεγραμμένο... UPDATE (10/07): Προσθέτω ένα ακόμη βίντεο, αυτή τη φορά από το χρήστη του Vimeo Γεώργιο Τσιόλη.

10 στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ

Αν και δεν συνηθίζω να αναδημοσιεύω, θα παραθέσω σήμερα ένα εξαιρετικό άρθρο του Αμερικανού συγγραφέα, γλωσσολόγου, φιλοσόφου και πολιτικού ακτιβιστή Νόαμ Τσόμσκι. Επίκαιρο σήμερα όσο ποτέ, το κείμενο του Τσόμσκι παρουσιάζει μια σύνοψη των τεχνικών που μεθοδευμένα χρησιμοποιούν οι ιθύνοντες των Μέσων Μαζικής Εξημέρωσης (κατά τον Πανούση), προκειμένου να χειραγωγήσουν και να κατευθύνουν τους ανθρώπους, μεταβάλλοντάς τους σε ένα άβουλο, μουδιασμένο και υποταγμένο πλήθος. Η μόνη δική μου προσθήκη είναι μερικές φωτογραφίες από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα... (UPDATE 6/8/11: Σύμφωνα με τον omadeon, η πατρότητα του κειμένου δεν ανήκει στον Τσόμσκι, αλλά σε κάποιον Γάλλο με το όνομα Sylvain Simsit!)

Κίνημα των αγανακτισμένων: επιτέλους ξεκίνησε!

It has to start somewhere
It has to start sometime
What better place than here
What better time than now

Rage Against The Machine, “Guerilla Radio”

Εναλλακτική οικονομία: τα τοπικά δίκτυα ανταλλαγών

Μια κατηγορία που συχνά οι συντηρητικοί, αλλοτριωμένοι και αδιάφοροι εκστομίζουν εναντίον όλων εμάς, που σκεφτόμαστε λίγο διαφορετικά, είναι οτι η στάση μας είναι «ανεύθυνη» και αποτελεί μια «στείρα άρνηση» του συστήματος, χωρίς καμία ρεαλιστικά πρόταση αλλαγής. Αυτό θα προσπαθήσω να διαψεύσω σήμερα με τη σύντομη αναφορά μου στα εναλλακτικά οικονομικά δίκτυα, τα οποία αποτελούν μια ουσιαστική διέξοδο από την κρίση, προς την κατεύθυνση της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της συντροφικότητας. Θα περιγράψω μια από τις πρώτες προσπάθειες σε μεγάλη κλίμακα στη χώρα μας, το «Δίκτυο Ανταλλαγών και Αλληλεγγύης Μαγνησίας».

Intermission: το σύμβολον της πίστεως

Όσοι πιστοί προσέλθετε...

Η Κερατέα μας δείχνει το δρόμο

Το μήνυμα της εργατικής πρωτομαγιάς είναι σήμερα επίκαιρο όσο ποτέ: αγώνας μέχρι τέλους απέναντι στην αυθαιρεσία των ισχυρών. Μπορεί τα αιτήματα να είναι διαφορετικά στην Ελλάδα του 2011 από ότι στο Σικάγο του 1886, οι συνθήκες εκμετάλλευσης όμως για την πλατιά μάζα του λαού είναι παρόμοιες, όπως επίσης συγκρίσιμη είναι η στάση της εξουσίας και των εκπροσώπων της. Είναι αλήθεια οτι ζούμε στις μέρες ενός νέου εργασιακού μεσαίωνα, ενώ ο καπιταλισμός άρχισε να δείχνει ξανά το πραγματικό του πρόσωπο… Δεν πρέπει όμως να παραδοθούμε και να αφεθούμε παθητικά στη χειραγώγηση των λίγων. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο οτι ο λαός μπορεί να επιβάλει τη θέλησή του, αν κινητοποιηθεί μαζικά και οργανωμένα. Το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα σύγχρονου λαϊκού αγώνα αποτελεί κατά τη γνώμη μου η πολύμηνη κινητοποίηση των κατοίκων της Κερατέας, ενάντια στην κατασκευή χωματερής από το κράτος των εργολάβων και των τραπεζιτών. Ένας αγώνας πραγματικά ανένδοτος και μαζικός, με την έμπρακτη συμμετοχή της πλειοψηφίας των κατοίκων, όλων των ηλικιών και πολιτικών πεποιθήσεων. Μια «εικόνα από το μέλλον», της κρατικής καταπίεσης και καταστολής από τη μία, της λαϊκής αντίστασης και αυτο-οργάνωσης από την άλλη.

Κατανυκτικό μουσικό αφιέρωμα...

Μεγάλη Πέμπτη σήμερον, σύσσωμη η ορθοδοξία πενθεί για τη σταύρωση του Λυτρωτή. Οι ημέρες της μεγάλης εβδομάδας πάντοτε συγκινούσαν τον απλό Έλληνα πιστό, που με δάκρυα ψυχής ζούσε το δράμα του Θεανθρώπου. Πιστοί στην παράδοση, αποφασίσαμε να συνδράμουμε κι εμείς με ένα οπτικοακουστικό αφιέρωμα γεμάτο πόνο, κατάνυξη και λυτρωτική χαρμολύπη, με έθνικ στοιχεία, ροκ πινελιές και ένα touch Ανατολής...