Η δολοφονία της Υπατίας

Συνεχίζοντας το προηγούμενο άρθρο μου για την καταστροφή της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, θα παραμείνω στη συγκεκριμένη εποχή και τοποθεσία, ασχολούμενος με τη ζωή και το θάνατο της διακεκριμένης φιλοσόφου Υπατίας. Οι περισσότεροι από εσάς πιστεύω οτι έχετε ακούσει αυτό το όνομα, αφενός γιατί είναι σύμβολο των αγριοτήτων που διέπραξαν οι χριστιανοί, αφετέρου γιατί ίσως είδατε την πρόσφατη ταινία “Agora”, που έχει ως κεντρικό χαρακτήρα την Υπατία. Για να μπορέσω να είμαι όσο το δυνατόν πιο πιστός στα ιστορικά γεγονότα, ανακάλυψα τρεις ιστορικούς της εποχής που αναφερόταν σε αυτήν, τον παγανιστή Δαμάσκιο και τους χριστιανούς Σωκράτη τον Σχολαστικό και Ιωάννη τον Νικίου. Από αυτούς, ο Σωκράτης ο Σχολαστικός ήταν σύγχρονός της, ο Δαμάσκιος έζησε τον 5ο αιώνα και ο Ιωάννης τον 7ο αιώνα μ.Χ.

Η καταστροφή της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας

Πριν λίγες ημέρες είδα στον κινηματογράφο την ταινία “Agora”, που πραγματεύεται τη ζωή και το θάνατο της φιλοσόφου Υπατίας, στην Αλεξάνδρεια του 4ου αιώνα μ.Χ. Ομολογώ οτι εντυπωσιάστηκα με το οτι μια ταινία που παρουσιάζει τους χριστιανούς ως καταστροφείς και φονιάδες προβλήθηκε στις μεγάλες αίθουσες, ακόμα και στις αλυσίδες των πολυκινηματογράφων. Στις σύγχρονες, «πολιτισμένες» κοινωνίες μας μέχρι και ο φαιδρός «κώδικας Da Vinci» είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στους κύκλους των φανατικών, ενώ μερικές γελοιογραφίες με το πρόσωπο του Μωάμεθ παραλίγο να οδηγήσουν στη δολοφονία των σκιτσογράφων από αφηνιασμένους μουσουλμάνους... Παρά κάποιες ιστορικές ανακρίβειες, η ταινία νομίζω οτι αποδίδει θαυμάσια το πνεύμα της σκοτεινής εκείνης εποχής και σας την προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη.

Χριστιανικές... αντιγραφές παλαιότερων θεών (μέρος 2ο)

Συνεχίζοντας το άρθρο μου για της αντιγραφές των χριστιανών, θα παρουσιάσω σήμερα μερικούς ακόμα μεσσίες πριν την (υποτιθέμενη) εμφάνιση του Ιησού, που επηρέασαν καταλυτικά τους δημιουργούς του Χριστιανισμού. Η Ρώμη, όπως λέγεται, δεν χτίστηκε σε μια μέρα και το ίδιο ισχύει για τις θρησκείες, που είναι τόσο «θεόπνευστες» όσο και όλα τα υπόλοιπα ανθρώπινα δημιουργήματα. Θεμελιωμένες πάνω σε κατάλοιπα προγονολατρείας, φετιχισμού, τοτεμισμού και ανιμισμού, οι καινούριες θρησκείες κατασκευάζονται «δανειζόμενες» στοιχεία από γειτονικούς λαούς, αλλά και από προγενέστερες θρησκείες της ίδιας περιοχής. Σωστά ο Έριχ Φρομ είχε πει οτι οι σύγχρονες θρησκείες δεν είναι παρά ένα λεπτό στρώμα βερνικιού που επικάθεται πάνω σε πολλές παλιότερες στρώσεις...

Χριστιανικές... αντιγραφές παλαιότερων θεών (μέρος 1ο)

Φίλοι μου

Με το κείμενο αυτό σηματοδοτώ την επιστροφή μου στην ενεργό αρθρογραφία, καθώς γύρισα στην Ελλάδα πριν λίγες ημέρες. Ευχαριστώ το Stardust για την πολύτιμη συνεισφορά του κατά τη διάρκεια της απουσίας μου, ενώ θα χαρώ ιδιαιτέρως αν δω ξανά δημοσιεύσεις του στην «Ανούσια Πίστη». Όπως σας προϊδέασα την προηγούμενη φορά, έχω σκοπό να διευρύνω τη θεματολογία του blog αυτού πέρα από το δίπολο θρησκεία-αθεΐα, εμπλουτίζοντάς το με κοινωνικά, φιλοσοφικά, ψυχολογικά και άλλα θέματα. Σήμερα όμως θα ευθυγραμμιστώ λίγο με την αρχική κατεύθυνση του ιστολογίου, παρουσιάζοντάς σας ένα καθαρά θρησκευτικό άρθρο.

Συγχωροχάρτια... made in the East!

Φαντάζομαι όλοι έχετε ακούσει για τα διαβόητα συγχωροχάρτια. Μια εφεύρεση των «μιαρών δυτικών», που εκμεταλλεύονταν την αφέλεια του κόσμου για να γεμίζουν τα ταμεία της Εκκλησίας τους με χρυσό. Αυτή είναι όμως μόνο η μισή αλήθεια... Η πλήρης αλήθεια είναι οτι συγχωροχάρτια εξέδιδαν κατά κόρον και τα ορθόδοξα πατριαρχεία, μέχρι μάλιστα τη δεκαετία του... 1950! Μάλιστα κύριοι, συγχωροχάρτια της δικής μας ανατολικής Εκκλησίας, στην οποία οφείλουμε την πατρότητα της ελληνικής λέξης, σύμφωνα και με την ορθόδοξη σύνοδο του 1727:

Οι θεωρητικοί της ιεράς εξέτασης

Συνεχίζοντας από το προηγούμενο άρθρο, σήμερα θα σας παρουσιάσω τις διδασκαλίες δυο επιφανών Πατέρων της Εκκλησίας πάνω στο θέμα των «αιρετικών». Αναφέρομαι στους Αγίους Ιερώνυμο και Αυγουστίνο, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του ορθόδοξου δόγματος πάνω στο θέμα αυτό, οπότε μπορούμε χωρίς δυσκολία να τους δώσουμε το χαρακτηρισμό των «θεωρητικών της ιεράς εξέτασης». Τον τέταρτο αιώνα που έζησαν η ιερά εξέταση βρισκόταν σε περίοδο μεγάλης ακμής, τόσο στη δυτική όσο και στην ανατολική αυτοκρατορία, στέλνοντας χιλιάδες ανθρώπους στο θάνατο, συνήθως με ιδιαίτερα βίαιες μεθόδους.

Θεοδοσιανός και Ιουστινιάνειος κώδικας

Παρατηρώντας οτι το πρώτο άρθρο μου για την ορθόδοξη ιερά εξέταση είχε μεγάλη ανταπόκριση, αποφάσισα να ψάξω το θέμα λίγο περισσότερο. Και απ' οτι φαίνεται, όποιος ψάχνει βρίσκει! Ανακάλυψα λοιπόν μεγάλη πληθώρα στοιχείων για το θέμα, που δεν θα παρουσιάσω σε ένα μόνο άρθρο λόγω χώρου. Εκτός από τους αυτοκράτορες Αλέξιο Κομνηνό και Θεοδώρα, πολλοί ακόμα μονάρχες, αξιωματούχοι και κληρικοί πολέμησαν με μανία τον «κίνδυνο των αιρέσεων». Και όταν λέω πολέμησαν κυριολεκτώ, καθώς μαχαίρια, σφυριά, ραβδιά, τσεκούρια, σιδερένια νύχια, τανάλιες, τραπέζια βασανιστηρίων, αναμμένοι πυρσοί και άλλα... χριστιανικά χρησιμοποιήθηκαν για τη «συνέτιση» ή τη φυσική εξόντωση των διαφωνούντων.

Οι ορθόδοξοι «κυνηγοί μαγισσών»

Έχω μια εμμονή με την ιστορία, απ' ότι έχετε καταλάβει... Τα, λογοκριμένα από θρησκευτικούς και εθνικιστικούς κύκλους, σχολικά βιβλία ιστορίας δίνουν μια σημαντικά «εξωραϊσμένη» και παραποιημένη εκδοχή της πραγματικότητας. Πρέπει να συνδράμουμε στην αποκάλυψη της αλήθειας και πιστεύω οτι με την ραγδαία ανάπτυξη του διαδικτύου αυτό είναι εφικτό. Σήμερα θα ασχοληθώ με κάτι που οι περισσότεροι απόφοιτοι ελληνικών λυκείων αγνοούν: το ορθόδοξο «κυνήγι μαγισσών»! Δυστυχώς, η μεθοδευμένη, βιομηχανικού τύπου εξόντωση των αντιφρονούντων «αιρετικών» δεν ήταν πρακτική μόνο των Δυτικών, αλλά και των δικών μας Βυζαντινών.

Οι προδότες του '41 και του σήμερα

Σε αυτό το επετειακό άρθρο για την 28η Οκτωβρίου του 1940, θα σας παρουσιάσω το «πατριωτικό» και «εθνεγερτήριο» πρόσωπο της σύγχρονης ορθόδοξης Εκκλησίας. Το έχουμε ακούσει τόσες πολλές φορές, ώστε μας έχει περάσει τελικά στο υποσυνείδητο, οτι οι κληρικοί και ιδιαίτερα οι μοναχοί ήταν πάντοτε φιλοπάτριδες, προάγοντας τα συμφέροντα των συμπατριωτών τους με αμέτρητες θυσίες. Τι Παπαφλέσσας, τι Κοσμάς ο Αιτωλός, άπειρα τα παραδείγματα... Δυστυχώς, αυτή η άποψη απέχει πολλά χιλιόμετρα από την αλήθεια και πλησιάζει περισσότερο αυτό που η Εκκλησία θέλει να πιστεύουμε, παρά αυτό που πραγματικά συνέβη. Έχω ασχοληθεί με το θέμα και στο παρελθόν, σήμερα όμως θα σας δώσω μια μικρή γεύση για το «έπος του '40», ή μάλλον του... '41!

Μέγας Κωνσταντίνος και «χριστιανική ιστοριογραφία» μέρος 2ο

Σε αυτό το κείμενο θα συνεχίσω την σύντομη εξιστόρηση της ζωής του Κωνσταντίνου, από τη σύγκρουση με το Λικίνιο μέχρι το θάνατό του. Οι αναφορές στον «πατέρα της εκκλησιαστικής ιστορίας» Ευσέβιο θα συνεχιστούν, όπως επίσης και σε άλλους αισχρούς χριστιανούς ιστορικούς.

Μέγας Κωνσταντίνος και «χριστιανική ιστοριογραφία»

Σήμερα θα ασχοληθώ με έναν από τους αγαπημένους μου αγίους, τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Α', που είναι περισσότερο γνωστός με το παρατσούκλι «μέγας». Θα παρουσιάσω μια σύντομη βιογραφία του, με ιδιαίτερες αναφορές στις πράξεις που έχουν θρησκευτικό ενδιαφέρον. Παράλληλα, θα δώσω και μια αδρή περιγραφή της δράσης του «πατέρα της εκκλησιαστικής ιστορίας» Ευσέβιου, που δικαίως χαρακτηρίστηκε από σύγχρονους κριτικούς ως ο «υπουργός προπαγάνδας του Κωνσταντίνου»...

Χριστιανισμός: θρησκεία ειρήνης ή πολέμου;

Ο Χριστιανισμός, ίσως περισσότερο από κάθε άλλο ανταγωνιστή του, είναι χωρίς αμφιβολία μια θρησκεία γεμάτη αντιφάσεις. Μία από τις σοβαρότερες και πιο κραυγαλέες είναι το θέμα της βίας. Είναι κοινή πεποίθηση πως ενώ ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης ήταν σκληρός και τιμωρητικός, ο Χριστός με τη διδασκαλία του κήρυξε την αγάπη, τη συγχώρεση των εχθρών και την αποχή από κάθε είδους βία. Πράγματι, τα ευαγγέλια είναι γεμάτα από διδασκαλίες του Ιησού, όπως είναι το «αγαπάτε αλλήλους» (Ιωαν. 13.34), το «γύρνα και το άλλο μάγουλο» (Λουκ. 6.29), το «μην κρίνετε για να μη κριθείτε» (Λουκ. 6.37), το «μάχαιρα έδωκες, μάχαιρα θα λάβεις» (Ματθ. 26.52), και αρκετές ακόμη που επιβεβαιώνουν όσα ανέφερα πριν. Από την άλλη, ο Χριστιανισμός έτσι όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα είναι μια σχεδόν πολεμική θρησκεία, με τους ιεράρχες να μιλούν διαρκώς για «στρατιώτες του Θεού», «σκοτεινές δυνάμεις» και «δίκαιους πολέμους»! Ταυτόχρονα, ο θρησκευτικός όρκος έχει καθιερωθεί και στο στράτευμα, όπου κάθε φαντάρος ορκίζεται στο ευαγγέλιο ότι θα χύσει μέχρι και την τελευταία σταγόνα του αίματός του αν χρειαστεί... Για να μη μιλήσω για το σκοτεινό παρελθόν, όταν η Εκκλησία στεκόταν πάντα στο πλευρό των ισχυρών, ευλογώντας κάθε πόλεμο που τραβούσε η όρεξή τους. Επιπλέον, ανείπωτες βιαιότητες διεξήχθησαν αποκλειστικά για θρησκευτικούς σκοπούς, όπως η ιερά εξέταση, οι διωγμοί εθνικών και «αιρετικών» και οι σταυροφορίες. Τι συμβαίνει επιτέλους;

Ο μύθος του κρυφού σχολειού

«Φεγγαράκι μου λαμπρό,

φέγγε μου να περπατώ,

να πηγαίνω στο σχολειό,

να μαθαίνω γράμματα,

γράμματα σπουδάματα

του Θεού τα πράματα»

Το φαινομενικά αθώο αυτό τραγουδάκι, που μας ξυπνάει μνήμες από την παιδική ηλικία, δεν είναι παρά μια έμμεση μέθοδος διάδοσης του «θρύλου» του κρυφού σχολειού. Ένας θρύλος που, παρά την επανειλημμένη διάψευσή του από έγκριτους ιστορικούς, ακόμα «καλά κρατεί» και θεωρείται από τους περισσότερους Έλληνες ως αναμφισβήτητο ιστορικό γεγονός. Το θέμα επανήλθε πρόσφατα στην επικαιρότητα με το διαβόητο βιβλίο ιστορίας της 6ης Δημοτικού, το οποίο παρά τις όσες (σκόπιμες ή όχι) παραλείψεις του, προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί από αυτόν το «θρύλο».