"Δημοκρατία UNDER CONSTRUCTION" - σχόλια και σκέψεις

Με αφορμή την πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ UNDER CONSTRUCTION” στη Θεσσαλονίκη (Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου), θα αφιερώσω το σημερινό άρθρο στο συγκεκριμένο βιβλίο, όσο και στο κίνημα των πλατειών γενικότερα. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Α/ΣΥΝΕΧΕΙΑ και περιλαμβάνει κείμενα διαφόρων συγγραφέων με περιγραφές και αναλύσεις του κινήματος των Αγανακτισμένων, ενώ μαζί με το βιβλίο δίνεται και ένα DVD με οπτικοακουστικό υλικό από τα γεγονότα. Το βιβλίο ακολουθεί την πολυφωνία των πλατειών, καθώς κάποιοι συγγραφείς προέρχονται από τον ευρύτερο αριστερό χώρο, κάποιοι από την αναρχία, άλλοι είναι ανένταχτοι, ανάμεσά τους υπάρχουν παλιοί, έμπειροι αγωνιστές, αλλά και νέοι, που βρήκαν τρόπο έκφρασης μέσα από το κίνημα. Ο συνεκτικός κρίκος όλων των κειμένων είναι ότι αναφέρονται στο φαινόμενο των πλατειών. Πέρα από αυτό, ο κάθε συγγραφέας κάνει τις δικές του τοποθετήσεις, αναλύσεις και σχόλια, εκφράζει τις δικές του επιθυμίες, θέτει τις δικές του προτάσεις, όπως ακριβώς γινόταν στις συνελεύσεις. Η αντιπαράθεση των διαφόρων θέσεων και αντιθέσεων είναι αυτή που συνθέτει πολιτικό λόγο, όπως αποδείχτηκε στην πράξη στις πλατείες.

Βιβλιοπαρουσίαση: Κάιν του Ζ. Σαραμάγκου

Μια και οι περισσότεροι βρίσκεστε στις παραλίες (ή το μυαλό σας είναι μονίμως εκεί), αποφάσισα να μη σας κουράσω με κάποιο άρθρο σοβαρής κοινωνικοπολιτικής ανάλυσης. Θα σας παρουσιάσω δυο βιβλία που διάβασα τον τελευταίο καιρό, τα οποία αποτελούν τροφή για σκέψη και προβληματισμό, ενώ την ίδια στιγμή είναι ευχάριστα και ευανάγνωστα. Μπορείτε να τα διαβάσετε στο νησί, την βουνοπλαγιά, αλλά και στην πόλη, όπου οι υψηλές θερμοκρασίες δεν επιτρέπουν την κοπιώδη νοητική ενασχόληση...

Η «Ζωή» μέσα από τα μάτια του Χ. Γιανναρά (μέρος 2ο)

Σήμερα θα συνεχίσω το προηγούμενο άρθρο μου για την παραεκκλησιαστική οργάνωση «Ζωή», χρησιμοποιώντας την ίδια πηγή, το βιβλίο «καταφύγιο ιδεών» του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά. Θα ξεκινήσω με ένα θέμα στο οποίο αναφέρθηκα μόνο ακροθιγώς, την πορεία του «ζωικού» Ιερώνυμου Κοτσώνη και πολλών ακόμα στελεχών της οργάνωσης στα μαύρα χρόνια της δικτατορίας:

Η «Ζωή» μέσα από τα μάτια του Χ. Γιανναρά (μέρος 1ο)

Πρόσφατα αγόρασα το «Καταφύγιο Ιδεών» του Χρήστου Γιανναρά, ενός ανθρώπου που γνώριζα μόνο ονομαστικά. Στο αυτοβιογραφικό αυτό βιβλίο, εκτός από την περιγραφή των παιδικών και εφηβικών του χρόνων, ασκεί σκληρή κριτική εναντίον της χριστιανικής οργάνωσης «Ζωή», στην οποία ήταν μέλος επί σειρά ετών. Οι καταγγελίες που εκτοξεύει είναι ιδιαίτερα σοβαρές και συχνά σοκαριστικές, αυτό όμως που ενισχύει το κύρος τους είναι η ίδια η προσωπικότητα του κ. Γιανναρά. Δεν πρόκειται για κάποιον άθεο που ήταν μπλεγμένος στις χριστιανικές οργανώσεις στα νιάτα του και στη συνέχεια αναθεώρησε, αλλά για έναν από τους κατεξοχήν εκπροσώπους της «χριστιανικής διανόησης», φανατικό υποστηρικτή της Εκκλησίας και φορέα ακραίων συντηρητικών απόψεων. Στο βιβλίο αυτό λοιπόν έχουμε μία από τις σπάνιες ευκαιρίες να διαβάσουμε μια «κριτική εκ των έσω» των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων, από έναν άνθρωπο που δεν αποκήρυξε ποτέ του την ορθοδοξία.

Κριτική στη «χριστιανική απολογητική»

Πρόσφατα, ένας φίλος μου δάνεισε το βιβλίο «Ζητώ αποδείξεις» του Αμερικανού Josh McDowell, με τον υπότιτλο «εγχειρίδιο χριστιανικής απολογητικής». Αμέσως σκέφτηκα: «τι να το κάνω εγώ ένα τέτοιο βιβλίο»; Σύντομα όμως αποφάσισα να το διαβάσω προσεκτικά για να δω την ποσότητα και την εγκυρότητα των επιχειρημάτων της... άλλης πλευράς! Θα επισημάνω στο παρόν άρθρο λίγες θέσεις του συγγραφέα, ακολουθούμενες από τις προσωπικές μου απαντήσεις, σε ένα είδος εικονικού διαλόγου με τους απολογητές που νομίζουν οτι διαθέτουν λογικά επιχειρήματα. Θα ξεκινήσω την κριτική από το πρώτο κεφάλαιο με τίτλο «Η μοναδικότητα της Αγίας Γραφής», όπου ο συγγραφέας προσπαθεί να αποδείξει οτι η Βίβλος είναι μοναδική στην ιστορία της λογοτεχνίας, άρα θεόπνευστη. Περιληπτικά, τα επιχειρήματα που προβάλλονται είναι τα εξής:

Το... ιερό Πηδάλιον

Ομολογώ οτι είχα αρκετές επιφυλάξεις για τη δημοσίευση του παρόντος άρθρου, καθώς φοβόμουν οτι θα ρίξει το υψηλό επίπεδο (ψωνάρα!) του παρόντος blog. Όμως, μετά τη συζήτηση με κάποιον φίλο άλλαξα γνώμη και αποφάσισα, για χάρη της ενημέρωσής σας, να την κάνω και αυτή τη θυσία... Το θέμα που θα ασχοληθώ σήμερα είναι μια βιβλιοπαρουσίαση, κάπως... αλλιώτικη από τις άλλες. Το βιβλίο δεν είναι άλλο από το περίφημο «Πηδάλιον», τη μεγαλύτερη συλλογή ιερών κανόνων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Συγγραφείς του αναφέρονται οι μοναχοί Νικόδημος Αγιορείτης και Αγάπιος, το κείμενο είναι σε δημώδη γλώσσα και υποτίθεται πως περιέχει μια συνοπτική συλλογή των κανόνων των αποστόλων, των πατέρων, των οικουμενικών και τοπικών συνόδων, προς χρήση για όλους τους, κληρικούς και λαϊκούς, χριστιανούς ορθόδοξους.