Προβληματισμοί: το νέο σχέδιο νόμου για τις μεταμοσχεύσεις

Τον τελευταίο καιρό διάβασα στο διαδίκτυο αρκετά άρθρα προβληματισμού πάνω στο νέο σχέδιο νόμου του Υπουργείου Υγείας και κοινωνικής Αλληλεγγύης για τις μεταμοσχεύσεις. Σύμφωνα με τα μέτρα που προωθούνται, όλοι οι ενήλικες πολίτες καθίστανται δωρητές 0ργάνων μετά θάνατον, εκτός και αν έχουν υποβάλει δήλωση για το αντίθετο, κάτι που χαρακτηρίζεται ως «εικαζόμενη συναίνεση». Η συγκεκριμένη διάταξη είναι σαφώς αμφιλεγόμενη και έχει πυροδοτήσει έντονες αντιδράσεις, τόσο θετικές, όσο και αρνητικές. Από τους bloggers που παρακολουθώ, θετικά υπέρ του νέου νόμου έχουν τοποθετηθεί οι δείμος του πολίτη και αθεόφοβος, ενώ αρνητικά οι cynical, e-lawyer, rodia και thinks. Ας περάσουμε όμως σε μια ανάλυση του θέματος, ξεκινώντας από τον ίδιο το νόμο. Το επίμαχο άρθρο του νέου σχεδίου νόμου είναι το ακόλουθο (παραλείπω ορισμένα αποσπάσματα για λόγους συντομίας):

Σκόρπιες σκέψεις και προβληματισμοί

Σήμερα θα δημοσιεύσω τρία μικρά κείμενα, τα οποία πραγματεύονται προβληματισμούς μου γύρω από κοινωνικά, πολιτικά και ψυχολογικά θέματα. Αποφάσισα να τα παρουσιάσω μαζί όχι μόνο εξαιτίας του μεγέθους τους, αλλά και λόγω του στοιχείου του προβληματισμού που τα διακρίνει. Αναζητώντας την αλήθεια, φτάνουμε πολλές φορές σε αδιέξοδο. Ποτέ όμως δεν είναι μάταιη η αναζήτηση, καθώς αναγκαζόμαστε να σκεφτούμε, να φανταστούμε και να δοκιμάσουμε νέες εναλλακτικές, ενώ ταυτόχρονα σημαδεύουμε τις αποτυχημένες προσπάθειες, έτσι ώστε να μην ακολουθήσουμε ξανά αυτόν το δρόμο. Σε τελική ανάλυση, δεν είναι μόνο ο προορισμός που αξίζει αλλά και το ταξίδι, οπότε η διαδικασία της σκέψης κρίνεται από μόνη της ωφέλιμη και εποικοδομητική για το άτομο...

Ο λαϊκιστης Λάκης και η αντιφατική «ακαδημαϊκή Αριστερά»

Σήμερα παρουσιάζω ένα κείμενο που περισσότερο έχει σκοπό να προβληματίσει, παρά οτιδήποτε άλλο. Κεντρικό -προς προβληματισμό- θέμα είναι η τεράστια ασυμφωνία ανάμεσα στις ιδέες που διακηρύττουν και στον τρόπο που ζουν πολλοί σημερινοί αριστεροί. Αναφέρομαι στη μερίδα αυτή των ανθρώπων που, ενώ αυτοπροσδιορίζονται πολιτικά ως «αριστεροί», κατακρίνοντας διαρκώς και με οξύτητα την καθεστηκυία τάξη, στην πραγματικότητα ανήκουν στην κοινωνική ελίτ και δε φαίνεται οτι έχουν καμία πρόθεση να παραιτηθούν των προνομίων τους. Πιστεύω πως ένα από τα πλέον κατατοπιστικά παραδείγματα αποτελεί ο γνωστός σε όλους μας κωμικός, Λάκης Λαζόπουλος. Παραθέτω στη συνέχεια αποσπάσματα ενός σχετικού άρθρου του Άρη Δημοκίδη, από τη Lifo της 01/04/10, το οποίο ασκεί γενικότερη κριτική στο Λαζόπουλο:

Ο εν καλή πίστει απατημένος θρήσκος

Ένα πανέμορφο απόσπασμα από το έργο του Ανδρέα Λασκαράτου "Ιδού ο άνθρωπος" όπου περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τον χαρακτήρα του απατημένου θρήσκου:

Η απάτη δεν είναι διόλου δυσάρεστη. Δυσάρεστο είναι το ξεσκέπασμά της.Ιδέτε τον θρήσκον- με πόσην ευχαρίστηση κάνει κάποια του θρησκευτικά έθιμα, που τα νομίζει θρησκείαν, και πιστεύει πως θα τονε σώσουνε- η σαρακοστή του, το πάσχα του, τα τετραδοπαράσκευά του, τ'αρτσιβούρτσια του, τα ξεμολοήματα και μεταλαβήματα, οι γονατοκκλησιές και οι σταύρωσες, οι χαιρετισμοί και τα δώδεκα Ευαγγέλια, τα οληνύχτια, οι θρόνοι.. τον γεμίζουν ελπίδες και τον ευτυχίζουνε.

Η "αγία" μητέρα Τερέζα και το θέμα της έκτρωσης

Η σεμνή αλβανή καλόγρια που υποτίθεται πως βοηθούσε τους φτωχούς στην Καλκούτα, όπου μέσα σε νοσοκομεία-φέρετρα άφηνε τους άρρωστους χωρίς φάρμακα και χωρίς επεμβάσεις και μόνο όπλο την "προσευχή" να αργοπεθάνουν.

Προβληματισμοί: το ζήτημα των εκτρώσεων

Απόψε επανέρχομαι με ένα κείμενο που περισσότερο έχει σκοπό να προβληματίσει και να οδηγήσει σε συζήτηση. Θα ασχοληθώ με το αμφιλεγόμενο θέμα των εκτρώσεων, παρουσιάζοντάς σας μερικά στοιχεία που συνηγορούν υπέρ της κάθε διαφορετικής πλευράς, δηλαδή με όσους συμφωνούν, αλλά και με όσους καταδικάζουν την πρακτική των εκτρώσεων. Αρχικά, θα ξεκινήσω με έναν ορισμό. Σύμφωνα με τον καθηγητή Ι. Μπόντη, έκτρωση είναι η διακοπή της κύησης πριν το κύημα ολοκληρώσει την ενδομήτρια ανάπτυξή του ώστε να είναι βιώσιμο, δηλαδή πριν να συμπληρώσει την 24η εβδομάδα της κύησης. Οι εκτρώσεις διακρίνονται σε αυτόματες και τεχνητές. Στην καθομιλουμένη, με τον όρο «εκτρώσεις» αναφερόμαστε κυρίως στις τεχνητές, ενώ για τις αυτόματες χρησιμοποιούμε τη λέξη «αποβολές».

Προβληματισμοί: το ζήτημα της ευθανασίας

Σήμερα αποφάσισα να γράψω κάτι διαφορετικό. Θεώρησα οτι θα ήταν ενδιαφέρον αν παρουσίαζα ένα αμφιλεγόμενο θέμα χωρίς να παίρνω σαφή θέση, με σκοπό να γίνει μετά συζήτηση από τους σχολιαστές του ιστολογίου. Εμπνεόμενος από τους φίλους Διαγόρα και Σπίθα, χωρίς όμως να θέλω να τους αντιγράψω, θα αναλύσω σήμερα το ιδιαίτερα ενδιαφέρον αλλά και κάπως «βαρύ» θέμα της ευθανασίας. Τι είναι όμως ευθανασία; Με τον όρο αυτόν περιγράφεται η περίπτωση κατά την οποία είναι βέβαιο ότι ο άνθρωπος θα υποκύψει στο μοιραίο και απλά επιταχύνεται ο θάνατος του, με σκοπό να απαλλαγεί από την επιθανάτια αγωνία. Η ευθανασία διακρίνεται στην ενεργητική, όταν με συγκεκριμένες ενέργειες υποβοηθείται η έλευση του θανάτου από τρίτο άτομο και στην παθητική, κατά την οποία απλά δε λαμβάνονται μέτρα προς παρεμπόδιση του.