Γράμμα από την ξενιτιά: αφιέρωμα στον Πανούση (vol.1)

Φίλε Stardust

Ελπίζω το δεύτερο γράμμα μου από τα ξένα να σε βρίσκει υγιή και ευτυχισμένο. Καθώς γνωρίζω οτι είσαι σε διακοπές αυτή την περίοδο, ενώ είμαι σίγουρος οτι το ίδιο θα κάνουν πολλοί φίλοι του ιστολογίου, αποφάσισα να μη σας κουράσω με ένα εκτενές και περισπούδαστο άρθρο. Παρόλο που είχα υποσχεθεί να κάνω ένα αφιέρωμα στην εκκλησιαστική περιουσία, θα το αναβάλλω για το κοντινό μέλλον, ασχολούμενος με κάτι πιο ανάλαφρο και... καλοκαιρινό. Θα σας δώσω μια γεύση από την πικάντικη και αιχμηρή σάτιρα του Τζίμη Πανούση και συγκεκριμένα θα παρουσιάσω σήμερα αποσπάσματα από το βιβλίο του «Πούστευε και μη ερεύνα», ενώ στο επόμενο γράμμα μου από τις «Οι Δύσεις» των ραδιοφωνικών του εκπομπών.

Γράμμα από την ξενιτιά: η κοροϊδία της φιλανθρωπίας

Φίλε Stardust

Χαιρετίσματα από την ξενιτιά σε σένα και όλους τους φίλους του ιστολογίου! Η αλήθεια είναι πως άργησα κάπως να γράψω, παρόλο που το είχα υποσχεθεί. Η ζωή μου όμως εδώ ακολουθεί άλλους ρυθμούς και για λίγες εβδομάδες έβγαλα από το πρόγραμμά μου την αγαπημένη μου ασχολία του blogging. Άρχισαν μάλιστα να μου περνούν από το μυαλό σκέψεις πως «ξεθύμανα» με το θέμα της θρησκείας και οτι θα ήταν καλύτερο να στραφώ σε πιο κοινωνικά – φιλοσοφικά θέματα, αν συνεχίσω να γράφω άρθρα. Αυτά μέχρι πριν λίγες ημέρες, όταν μια τηλεφωνική συνομιλία με ένα συνάδελφο από την Ελλάδα φούντωσε πάλι την οργή και την αγανάκτησή μου για το Χριστιανισμό, και συγκεκριμένα για το οικτρό σύστημα δημόσιων σχέσεων που έχουν κατ' ευφημισμόν ονομάσει «φιλανθρωπία».

Χριστιανικοί πειρασμοί σε 4x4

Σεμνοί και ταπεινοί οι μοναχοί στις μέρες μας..

Ο εν καλή πίστει απατημένος θρήσκος

Ένα πανέμορφο απόσπασμα από το έργο του Ανδρέα Λασκαράτου "Ιδού ο άνθρωπος" όπου περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τον χαρακτήρα του απατημένου θρήσκου:

Η απάτη δεν είναι διόλου δυσάρεστη. Δυσάρεστο είναι το ξεσκέπασμά της.Ιδέτε τον θρήσκον- με πόσην ευχαρίστηση κάνει κάποια του θρησκευτικά έθιμα, που τα νομίζει θρησκείαν, και πιστεύει πως θα τονε σώσουνε- η σαρακοστή του, το πάσχα του, τα τετραδοπαράσκευά του, τ'αρτσιβούρτσια του, τα ξεμολοήματα και μεταλαβήματα, οι γονατοκκλησιές και οι σταύρωσες, οι χαιρετισμοί και τα δώδεκα Ευαγγέλια, τα οληνύχτια, οι θρόνοι.. τον γεμίζουν ελπίδες και τον ευτυχίζουνε.

Η προπαγάνδα των μοναχών μέσω της "Κλίμακας"

Απολαύστε μερικά δείγματα "αγάπης" και "ταπεινότητας" από το βιβλίο προσηλυτισμού μοναχών "κλίμαξ" (του αγ.ιωάννου του σιναϊτου).

Εκείνοι που ζουν στον κόσμο και λυώνουν στις αγρυπνίες, τις νηστείες, τους κόπους και τις κακουχίες, όταν αναχωρήσουν από τους ανθρώπους προς την μοναχική ζωή, σαν σε κάποιο δοκιμαστήριο ή στάδιο, όλη αυτή την προηγούμενη άσκησή τους, την νοθευμένη και επιφανειακή, δεν την συνεχίζουν πλέον. (σελ.47)
..Με λίγα λόγια όλες οι τελετές στις οποίες συμμετέχουν οι πιστοί στις εκκλησίες σύμφωνα με τους μοναχούς είναι "νοθευμένες και επιφανειακές ασκήσεις"..

Η "αγία" μητέρα Τερέζα και το θέμα της έκτρωσης

Η σεμνή αλβανή καλόγρια που υποτίθεται πως βοηθούσε τους φτωχούς στην Καλκούτα, όπου μέσα σε νοσοκομεία-φέρετρα άφηνε τους άρρωστους χωρίς φάρμακα και χωρίς επεμβάσεις και μόνο όπλο την "προσευχή" να αργοπεθάνουν.

Η ελληνική άποψη για το χριστιανικό δόγμα - Κέλσος

Υποψιάζομαι όμως ότι αν όλοι οι άνθρωποι θελήσουν κάποτε να γίνουν χριστιανοί, οι τελευταίοι δεν θα τους δεχτούν με προθυμία. Στο ξεκίνημά τους ήσαν ολιγάριθμοι κι είχαν ενιαία πίστη- στη συνέχεια πλήθυναν και εξαπλώθηκαν και από τότε διασπώνται σε διάφορες αιρέσεις κι η κάθε μια εννοεί να έχει τις φατρίες της. Από την αρχήάλλωστε, τέτοια τραβούσε η ψυχή τους. Κι όπως έχουν πληθύνει οι διάφορες παρατάξεις τους, έφτασαν να αλληλοκατηγορούνται- και αν υπάρχει ακόμα κάτι το κοινό μεταξύ τους, αυτό είναι μονάχα το όνομα.

Το αντιφεμινιστικό κήρυγμα των ευνούχων ρασοφόρων

Μεταξύ των δύο φύλων ο άνδρας είναι ο αγαπημένος του χριστιανικού θεού και εκκλησίας

Αλλαγή φρουράς!

Αγαπητοί φίλοι της «Ανούσιας Πίστης».

Μετά από σχεδόν ένα χρόνο blogging, θα αναγκαστώ να αποσυρθώ μερικώς για λίγο καιρό. Θα λείψω για μερικούς μήνες στο εξωτερικό, για κάποια μετεκπαίδευση στη δουλειά μου, και υπολογίζω οτι δε θα έχω τόσο χρόνο να ασχολούμαι με το γράψιμο όπως στην Ελλάδα. Για όσο καιρό θα απουσιάζω λοιπόν, παραδίδω τη σκυτάλη του ιστολογίου στον καλό φίλο stardust, ο οποίος θα απαντάει στα σχόλιά σας και θα γράφει δικά του κείμενα.

Η «Ζωή» μέσα από τα μάτια του Χ. Γιανναρά (μέρος 2ο)

Σήμερα θα συνεχίσω το προηγούμενο άρθρο μου για την παραεκκλησιαστική οργάνωση «Ζωή», χρησιμοποιώντας την ίδια πηγή, το βιβλίο «καταφύγιο ιδεών» του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά. Θα ξεκινήσω με ένα θέμα στο οποίο αναφέρθηκα μόνο ακροθιγώς, την πορεία του «ζωικού» Ιερώνυμου Κοτσώνη και πολλών ακόμα στελεχών της οργάνωσης στα μαύρα χρόνια της δικτατορίας:

Η «Ζωή» μέσα από τα μάτια του Χ. Γιανναρά (μέρος 1ο)

Πρόσφατα αγόρασα το «Καταφύγιο Ιδεών» του Χρήστου Γιανναρά, ενός ανθρώπου που γνώριζα μόνο ονομαστικά. Στο αυτοβιογραφικό αυτό βιβλίο, εκτός από την περιγραφή των παιδικών και εφηβικών του χρόνων, ασκεί σκληρή κριτική εναντίον της χριστιανικής οργάνωσης «Ζωή», στην οποία ήταν μέλος επί σειρά ετών. Οι καταγγελίες που εκτοξεύει είναι ιδιαίτερα σοβαρές και συχνά σοκαριστικές, αυτό όμως που ενισχύει το κύρος τους είναι η ίδια η προσωπικότητα του κ. Γιανναρά. Δεν πρόκειται για κάποιον άθεο που ήταν μπλεγμένος στις χριστιανικές οργανώσεις στα νιάτα του και στη συνέχεια αναθεώρησε, αλλά για έναν από τους κατεξοχήν εκπροσώπους της «χριστιανικής διανόησης», φανατικό υποστηρικτή της Εκκλησίας και φορέα ακραίων συντηρητικών απόψεων. Στο βιβλίο αυτό λοιπόν έχουμε μία από τις σπάνιες ευκαιρίες να διαβάσουμε μια «κριτική εκ των έσω» των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων, από έναν άνθρωπο που δεν αποκήρυξε ποτέ του την ορθοδοξία.

Η «ανεκτίμητη» σοφία των γεροντάδων (Παΐσιος νο. 3)

Γεια σας και πάλι, φίλοι μου! Μετά από απουσία σχεδόν τριών εβδομάδων επιστρέφω στην ενεργό δράση του blogging... Ο μεγάλος φόρτος εργασίας σε συνδυασμό με έναν πυρετό που με ταλαιπώρησε αρκετές μέρες, με κράτησαν εκτός διαδικτύου. Τώρα είμαι καλά όμως (με τη βοήθεια του Θεού, του Βάαλ και του Ζωροάστρη) και θα επαναφέρω στο προσκήνιο ένα θέμα που ουσιαστικά εσείς το ζητήσατε. Τις θαυμαστές περιπέτειες και τις μνημειώδεις ρήσεις του πάνσοφου γέροντα Παΐσιου. Αν και του έχω αφιερώσει δύο άρθρα στο παρελθόν, φαίνεται πως οι ιστορίες γι' αυτόν είναι ατέλειωτες, όπως και η δίψα του κοινού για άφθονο γέλωτα... Ξεκινώ από μερικές σοφίες του παππούλη, που μου έστειλε ο φίλος Μιχάλης Ρ., περί του πόνου, των ασθενειών και των βασάνων γενικότερα:

Οι ομιλίες του «χομεϊνί» Αυγουστίνου Καντιώτη

Το σημερινό άρθρο αποτελεί συνέχεια του αφιερώματός μου στον «Χομεϊνί της Μακεδονίας» Αυγουστίνο Καντιώτη. Η παρουσίαση αποσπασμάτων από ομιλίες και άρθρα του είναι ένας πολύ καλός τρόπος ώστε να σχηματίσετε μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη άποψη για τον επικίνδυνο αυτόν άνθρωπο. Θα ξεκινήσω δυναμικά με το... επικήδειο άρθρο που έγραψε ο εν λόγω αρχιερέας στο περιοδικό «χριστιανική σπίθα» μετά το θάνατο του παγκοσμίως καταξιωμένου συγγραφέα μας, Νίκου Καζαντζάκη:

Η ζωή του «χομεϊνί» Αυγουστίνου Καντιώτη

Μετά από την τριλογία για τη σχέση ψυχανάλυσης και θρησκείας θα ασχοληθώ με κάτι πιο... ανάλαφρο. Τον κωμικοτραγικό και ευτράπελο βίο του πρώην μητροπολίτη Φλώρινας, Αυγουστίνου Καντιώτη. Ενός ανθρώπου που εισήγαγε το φονταμενταλιστικό και φασιστικό καθεστώς του Ιράν στην επικράτειά του, αποδεικνύοντας περίτρανα οτι ο μεσαίωνας δεν έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Σήμερα θα παρουσιάσω ορισμένα περιστατικά από τη ζωή του που είναι άξια προσοχής, ενώ στο επόμενο αφιέρωμα θα παραθέσω κάποιες ξεκαρδιστικές ομιλίες του. Θα ξεκινήσω με λίγα στοιχεία από την βιογραφία του που μου έκαναν εντύπωση:

Θρησκεία και ψυχανάλυση (μέρος 3ο)

Σήμερα, ανήμερα της γιορτής της ανάστασης από τους χριστιανούς, εγώ θα προτιμήσω να ασχοληθώ με ένα άλλο θέμα. Πιο συγκεκριμένα, θα ολοκληρώσω την τριλογία των άρθρων που ασχολούνται με την ιδιαίτερη σχέση θρησκείας και ψυχολογίας. Ο ψυχολόγος στον οποίο θα αναφερθώ είναι ο Έριχ Φρομ. Γερμανός στην καταγωγή, σπούδασε κοινωνιολογία και ψυχολογία, ενώ υπήρξε μαθητής του Φρόυντ επί σειρά ετών. Διαφοροποιήθηκε σύντομα από τις θεωρίες του δασκάλου του και ίδρυσε δική του σχολή, σε συνεργασία με τον Βίλχεμ Ράιχ και την Κάρεν Χόρνεϋ. Αν και δεν παραμέλησε την ατομική ψυχολογία, έριξε περισσότερο βάρος στις σχέσεις ανάμεσα στα μέλη μιας κοινωνίας και την αλληλεπίδρασή των ατόμων με την ίδια την κοινωνία.